Rejzer language: Difference between revisions

}}

{{{nativename: Rejzer saie}}}

'''Rejzer saie''' (Język Rejzer) to język sztuczny zaprojektowany przez Dawida Brona-Leszczyńskiego, stworzony z naciskiem na wysoką elastyczność słownictwa i logiczne słowotwórstwo z uwagi na to, że do rdzenia można dodać, jako końcówkę, zaimek osobowy, Pierwsza osoba: -le, -el, -l (od słowa "le" = ja) wyjątkiem jest słowo he (być), do którego można dodać: -le albo -m. he-m (pisze się hem) znaczy jestem. Druga osoba: -te, -et, -t (od słowa "te" = ty) np. He-te, He-t (pisze się bez "-", ale, żeby uprościć sprawę piszę z "-". trzecia osoba: rodzaj męski: -en, -on, -n, (od słowa "en" = on) np. hen. żeński: -ea, -a, (od słowa "ea" = ona) np. Hea. nijaki: -io, -o (od słowa "eio" ono) np. heio.  

Co do liczby mnogiej, jest tylko jedna końcówka, a mianowicie: -se.  

Żeby zrobić tryb rozkazujący do słowa dodaje się -r, a potem zaimek osobowy np. ra-r-te eio = rób/zrób to.

Żeby zrobić przeczenie dodaje się i- przed słowem, i tutaj kreskę się pisze np. i-ra-r-te eio = nie rób tego, ale poprawna pisownia to: i-rarte eio.

* '''Inspiracja:''' Język polski (system trzech rodzajów) oraz chęć stworzenia systemu elastycznych rdzeni. Angielski (część słownictwa).

* '''Cele projektowe:''' Stworzenie języka, w którym jedno słowo może pełnić funkcję wielu części mowy, zachowując naturalne brzmienie.

Język Reizer charakteryzuje się częstym występowaniem spółgłosek nosowych i syczących, co nadaje mu twardy i zarazem szeleszczący charakter.

Język jest dwupismienny:

# '''Alfabet łaciński''': wykorzystywany do zapisu międzynarodowego.

# '''Pismo Rejzerskie''': autorski system znaków graficznych używany w oficjalnych inskrypcjach i legendach.

Rdzenie w Rejzer saie są wielofunkcyjne. Funkcja słowa (rzeczownik, czasownik, przymiotnik) wynika z kontekstu lub dodanych końcówek.

System trzech rodzajów gramatycznych:

* '''Męski (M):''' końcówki nosowe '''-n, -an, -en, -on''' (np. ''Suhan'', ''Pur-en'').

* '''Dopełniacz (Genitive):''' tworzony przez zmianę samogłoski rdzenia (np. ''Eglo'' -> '''Egla'''). Dla rdzenia ze spółgłoską na końcu, dopełniacz dokleja końcówkę: -i. dla rdzenia z literami a, albo e na końcu, dopełniacz zastępuje je literą i. Dla u, y, o dopełniacz zastępuje je literą a. Dla litery i na końcu dopełniacz dodaje jeszcze jedno -i.

Przymiotniki tworzy się przez dodanie końcówki zgodności do rdzenia:

* '''-en/-on/-n''' (Męski): ''Puren'' (waleczny), ''Helian'' (odważny).

* '''-io/-o''' (Nijaki): ''Pur-io'', ''Helio''.

Czasowniki rozpoznaje się po partykułach czasu:

* '''Nol''' – czas przeszły (np. ''Nol pur-on'' – on walczył).

* '''Bez partykuły''' – czas teraźniejszy.

Język stosuje szyk '''SVO''' (Podmiot-Orzeczenie-Dopełnienie), identyczny jak w zdaniu: ''"Mój koń jest zdenerwowany (Len gron hes ronen) "''.

W złożeniach przymiotnikowych dopuszcza się formy zgodności lub formę czystą (szczególnie w imionach):

* ''Egla thos'' (Ostrze lodu).

* ''Eglothos'' (Imię własne).

===Legenda o Eglothosie===

''Suh solahse, nol hen pursan, num eni Eglothos. Set tun, Eglothos nol nan ce enleian so orhme, eiose nol soneiose treio suh min, den laseiose. eio nol suh urs, eio nol zukre so enleian, den Eglothos nol puron ce urs, en nol det, den eni num hen leio.''

Suhan nol hen ronen.Bet lun, gurah laseio.''

[[Category:Languages]]

[[Category:Conlangs]]