Contionary:κάρανς

Oltic

Etymology

From Middle Oltic καρανς, from Old Oltic καρανͳ, from Proto-Celtic *karants, from Proto-Indo-European *keh₂-.

Pronunciation

• IPA^(key): [kɐ́rɐns]

Noun

κάρανς (kárans) m or f (Cyrillic spelling каранс)

1. friend

   Ϝῆρηνεν κάραντος μί λάσκομνησσι σϝὲραγνους.

   Wē͂rēnen kárantos mí láskomnēssi swèragnous.

   I had a friend pick up pork rinds for me.

Declension

κάρανς declension (consonant-stem, -τ-)

	sg	pl
nom	κάρανς	κάραντες
voc
acc	κάρανταν	κάραντης
gen	κάραντος	κάραντον

Synonyms

χάβιρας