Contionary:deman

Enventian

Etymology

From Old Enventian dôyman, from Proto-West Germanic *dōmijan

Pronunciation

• IPA^(key): [ˈdœːmɑ̃]

Verb

deman (weak)

1. to doom (to do something)

   Jou hast mik tjó oungaen gedöömed!

   You've doomed me to fail!

2. to set up to fail

Inflection

Conjugation of deman (weak)
infinitive			(tjó) deman
present infinitive			döömend
passive infinitive			deman weran
future infinitive			deman scaweran
gerund			dööming
participle			gedöömed
verbal noun			döömang
person		first singular ik	second singular jou	third singular he, sje, hit, zé	plural wé, jall, jwä, hén
indicative	present	dööme	döömest	döömer	döömen
	past simple	döömde	döömdest	döömder	döömden
	past perfect	wäs / habe gedöömed	wärs / hast gedöömed	wär / har gedöömed	wän / haben gedöömed
	future simple	scall deman	scalls deman	scall deman	scallen deman
	future perfect	wer(ne) deman	wers deman	wer deman	wern deman
	plusquamperfect	wor gedöömed	wors gedöömed	wor gedöömed	worn gedöömed
	conditional	scoll deman	scolls deman	scoll deman	scoll deman
subjunctive	present	döömä	döömäst	döömär	döömän
	past	döömdä	döömdäst	döömdär	döömdän
imperative			dööm	dööme (zé)	dööman