Contionary:stijgen

Skundavisk

Etymology

From Middle Skundavisk stīgen, from Old Skundavisk stīgan, from Halmisk ᛊᛏᛁᚷᚨᚾ (stīgan), from Proto-Germanic *stīganą.

Pronunciation

• IPA: /stɪjɟɘn/

Verb

stijgen (class 1 strong, third-person singular simple present stigt, past tense steeg, past participle gestigen, past subjunctive steege, auxiliary haven)

1. to go up, climb

   Si steegen ðe berg.

   They climbed the mountain

Inflection

infinitive		stijgen
present participle		stijgend
past participle		gestigen
auxiliary		haven
	indicative		subjunctive
present	ik stijge	wi stijgen	ik stijge	wi stijgen
	ðou stigst	ji stijgt	ðou stigst	ji stijgt
	hi, si, hit stigt	si, Si stijgen	hi, si, hit stijge	si, Si stijgen
preterit	ik steeg	wi steegen	ik steege	wi steegen
	ðou steegst	ji steegt	ðou steegest	ji steeget
	hi, si, hit steeg	si, Si steegen	hi, si, hit steege	si, Si steegen
imperative	stijg	stijgt (ji)