Contionary:grijpen

From Linguifex
Jump to navigation Jump to search

Skundavisk

Etymology

From Middle Skundavisk grīpen, from Old Skundavisk grīpan, from Halmisk ᚷᚱᛁᛈᚨᚾ (grīpan), from Proto-Germanic *grīpaną.

Pronunciation

  • IPA: /grɪjpɘn/

Verb

grijpen (class 1 strong, third-person singular simple present gript, past tense greep, past participle gegripen, past subjunctive greepe, auxiliary haven)

  1. to grab, to grasp, to seize, to grip
    Hi greep here hand.
    He grabbed her hand.

Inflection

infinitive grijpen
present participle grijpend
past participle gegripen
auxiliary haven
indicative subjunctive
present ik grijpe wi grijpen ik grijpe wi grijpen
ðou gripst ji grijpt ðou gripst ji grijpt
hi, si, hit gript si, Si grijpen hi, si, hit grijpe si, Si grijpen
preterit ik greep wi greepen ik greepe wi greepen
ðou greepst ji greept ðou greepest ji greepet
hi, si, hit greep si, Si greepen hi, si, hit greepe si, Si greepen
imperative grijp grijpt (ji)

Usage notes

Synonyms

Derived terms

Related terms